NAZWY WŁASNE

Twórcy projektu „Violemi – The Slave of Delusion” już na etapie wstępnych szkiców założyli ścisły związek pomiędzy tekstami i muzyką. Z tej przyczyny budowanie świata Arstonaroth przebiegało niemal równolegle, dodatkowo z uwzględnieniem przyjętej koncepcji, aby słowa i motywy muzyczne podkreślały wzajemnie swoje znaczenie. Dzięki temu można wyróżnić pewne grupy nazw własnych, zarówno antroponimów, jak i toponimów, mających źródło swojego pochodzenia w terminologii muzycznej, z drugiej strony – zdarzenia opisywane muzyką poprzez dobór instrumentarium korespondują z treścią historii i wpływają na spójność całości. Należy zaznaczyć jednak, że związki pomiędzy nazwami, a ich terminami źródłowymi, nie we wszystkich przypadkach wynikają z etymologii, lecz oparte są na podobieństwie brzmienia i skojarzeniach.

Instrumenty jako postaci

Postaciom występującym w opowieści przypisano indywidualne tematy muzyczne, wiążące się z ich charakterem i rolą, jaką pełnią w fabule. Sposób ten, znany i stosowany w muzyce od dawna, nie tylko identyfikuje poszczególnych bohaterów, ale pozwala również akcentować ich zachowanie i emocje.

Violemi – imię głównej bohaterki – pochodzi od włoskiego viola, czyli altówka. Instrument ten, często niedoceniany, choć posiadający bardzo szeroki wachlarz możliwości, nawiązuje do jej postaci – przez długi czas schowanej na dalszym planie, która pozornie nie ma wpływu na wydarzenia, choć w finale okazuje się, że to właśnie ona pełniła kluczową rolę. Violemi, postać mało widoczna, której życie na dworze toczyło się w cieniu innych, zostaje zauważona dopiero wtedy, kiedy obejmuje tron i zaczyna podejmować samodzielne decyzje. Podobnie altówka, zwykle „przykryta” przez dźwięki innych instrumentów, dopiero w solowych tematach w pełni prezentuje swoją barwę i potencjał.

Imię Corren, brata Violemi, pochodzi natomiast od rogu – corno. W odróżnieniu od cichej i nieśmiałej siostry, młody następca tronu manifestuje swoją obecność na każdym kroku, a wszystkie jego poczynania są od razu zauważalne. Muzycznie postać Correna opisuje sekcja ośmiu rogów francuskich (waltorni) – doskonale ilustrujących zarówno gniew, jak i rozgoryczenie młodzieńca. Za ich pomocą oddane są także zdecydowanie i zawziętość w scenach bitwy. Głębokie i dźwięczne brzmienia charakteryzują stanowczego przywódcę, nie wahającego się przed niczym i pewnego co do swoich racji. Dopiero dalszy rozwój wypadków skłania Correna do refleksji, a w konsekwencji rodzi zwątpienie i rezygnację.

Violemi i Corren wywodzą się z rodu Ottarchów. Nazwa rodu pochodzi od instrumentów dętych blaszanych (ottoni) i instrumentów smyczkowych (archi), podobnie jak imiona poszczególnych członków dynastii. Założycielem rodu miał być Suonor, władca Stonarii, którego imię ma źródło we włoskim suono – dźwięk, lecz ze względu na jego przedwczesną śmierć pierwszym Ottarchem został jego syn Beglurg (bugle – trąbka sygnałowa). Razem ze swoją żoną Gamlavi (viola da gamba) dali początek kolejnym pokoleniom władców Arstonaroth. Wszystkie imiona męskie mają swoje źródło w nazwach instrumentów z pierwszej grupy – pojawiają się m.in. trąbka sygnałowa (bugle), trąbka (tromba), róg (corno), puzon (trombone), tuba, sakshorn (sassocorno). Imiona żeńskie pochodzą natomiast od nazw instrumentów smyczkowych – skrzypiec (violino), altówki (viola), wiolonczeli (cello), kontrabasu (contrabasso), violi da gamba (viola da gamba). W czasach, w których rozgrywa się akcja opowieści, na tronie zasiada Ignecor (corno), ojciec bliźniąt.

Ważną postacią na dworze jest także Arphato – wierny sługa Ottarchów, który całe swoje życie spędził w Stonariath. Jego instrumentem jest harfa (arpa), wspaniały „opowiadacz” muzyczny. Wiąże się ona z funkcją pełnioną przez tego bohatera – Arphato jest narratorem, wprowadzającym w realia świata, w którym rozgrywa się akcja i komentującym wydarzenia. Linia melodyczna nakreślona za jej pomocą jest łagodnym tłem dla tematów innych instrumentów, jednocześnie przekazującym całą gamę uczuć – począwszy od miłości i oddania, przez wzruszenie do rozczarowania i niezrozumienia. Lekko fałszujące, chaotyczne tony oddają również zagubienie Arphata, kiedy odkrywa, że wartości, które cenił najbardziej, dla innych nic nie znaczą.

Imiona postaci drugoplanowych także nawiązują do terminologii muzycznej. Imię Glesorna, najbliższego przyjaciela Correna, należy do grupy instrumentów dętych drewnianych. Rożek angielski (corno inglese) swoim głębokim, nieco melancholijnym brzmieniem oddaje uczucia Glesorna – przywiązanie do przyjaciela, zauroczenie jego siostrą oraz zawód, jaki sprawił sam sobie, gdy nie odważył się opuścić królestwa razem z Correnem. Imię Glesorna wskazuje mu też wybór dalszej drogi po stracie przyjaciela – postanawia wstąpić w szeregi Legnacherian.

Trotto, dowódca wojsk Stonarii, autor dziennika, z którego Corren poznaje historię Arstonaroth, otrzymał imię pochodzące ze złożenia słów tromba (trąbka) i ottoni (instrumenty dęte blaszane). Mocne, batalistyczne brzmienie tych instrumentów podkreśla opanowanie i przywódcze cechy najbliższego doradcy Suonora, a pochodzenie imienia zdradza miejsce urodzenia Trotta, którego rodzina przybyła do Stonarii z Ottoru.

Kolejną postacią jest Arima, służka, ale też jedyna przyjaciółka Violemi. Jej dyskrecja oraz zdolności organizacyjne stwarzają Violemi warunki do realizacji zamierzonych postanowień oraz wspierają w momentach wahania. Pomimo, że Arima trzyma się na uboczu i na pozór należy do tła opowieści, bez jej pomocy poczynania przyszłej królowej byłyby bardziej niepewne, a być może wręcz niemożliwe. Podobną funkcję pełni jej instrument, marimba – przez większość czasu obecna jest tylko w podkładzie muzycznym, by w odpowiednich momentach przechodzić niemal niezauważalnie do głównej linii melodycznej.

Nazwa Legnacherian, strażników królestwa, broniących jego granic w Lasach Mgieł, powstała z połączenia dwóch terminów: łacińskiego Acherontia atropos (zmierzchnica trupia główka, gatunek motyla) oraz włoskiego legni (instrumenty dęte drewniane). Naturalne, głębokie tony instrumentów z przypisanej im grupy równie dobrze brzmią solo, jak i w sekcjach – podobnie Legnacherianie, zwykle stacjonujący w małych grupach, w momentach zagrożenia (bitwa) łączą swe siły. Specjalne zbroje sprawiają, że osobom poddanym działaniu środków halucynogennych jawią się oni jako wielkie ćmy, co potęguje złudzenie i skutecznie zraża intruzów bez konieczności bezpośredniej walki i ponoszenia ofiar oraz podtrzymuje legendę o tajemniczości królestwa.

Stonarianie, straż przyboczna Ottarchów, swoją nazwę zawdzięczają włoskiemu stonare, czyli terminowi oznaczającemu świadome, celowe fałszowanie. Wiąże się ona bezpośrednio z historią Arstonaroth oraz rolą, jaką odegrało Królestwo Stonarii w jego powstaniu. Dla jej podkreślenia stolicę nazwano Stonariath, a pierwsze wyszkolone oddziały wojska – Stonarianami.

Nazwy miejsc, nazwy geograficzne

W odróżnieniu od imion przypisanych postaciom, które w większości pochodzą od nazw instrumentów, toponimy związane są przede wszystkim z terminologią stosowaną do określeń artykulacyjnych. Nazwy pochodzące od instrumentów i innych pojęć dotyczą okresu sprzed powstania Arstonaroth lub są używane dla uwypuklenia związków pomiędzy teraźniejszością, w której rozgrywają się wydarzenia, a przeszłością.

Arstonaroth powstało z połączenia trzech królestw – Archoru (archi – instrumenty smyczkowe), Stonarii (stonare – świadome fałszowanie) oraz Ottoru (ottoni – instrumenty dęte blaszane). Choronim ten powstał analogicznie przez połączenie ich nazw. Zjednoczenie było wynikiem buntu przeciwko hegemonistycznym aspiracjom Królestwa Dissonabii (dissonanza – dysonans, niezgodne współbrzmienie). Po udanej ucieczce rozpoczęto zasiedlanie terenów na północy, dzieląc przestrzeń sprawiedliwie pomiędzy ludność pochodzącą z trzech dawnych królestw – każde z nich założyło po trzy miasta, dodatkowo wspólnym wysiłkiem wybudowano stolicę, siedzibę władcy. W ten sposób historia powstania królestwa wpłynęła na nazwy osad, a ich położenie stało się odbiciem konsekwencji podjętej decyzji.

Mieszkańcy Archoru założyli Rabason, Recellon i Nevilon, Stonarii – Oronos, Nangrandin i Ompilon, a Ottoru – Trobon, Uban i Etorlan. Dziesiątym miastem było Stonariath, którego nazwa wywodzi się bezpośrednio od Królestwa Stonarii, natomiast od Archoru i Ottoru powstała nazwa przyjęta przez panujący ród (Ottarchowie). Jedenasta osada – Legnariath, ukryta w północnej części Lasów Mgieł, to miejsce szkolenia nowych Legnacherian i centralny punkt systemu obronnego królestwa. W jego skład wchodzi także sieć posterunków leśnych i wież obserwacyjnych, zwanych chiaverami (chiave – dosłownie klucz, również w znaczeniu muzycznym, w przenośni – element kluczowy).

Wśród pozostałych toponimów nawiązania do terminologii muzycznej najwyraźniej widoczne są w hydronimach. Moranda, Morosa, Morota, Enomos, Lonta czy Sussura – wszystkie pochodzą od określeń ekspresyjno-interpretacyjnych (m.in. mormorando, mormoroso – mrucząc, szumiąc, z zamkniętymi ustami, mormorato – szeptem, meno mosso – wolniej, sussurando – szepcząc). Inne terminy geograficzne nie wykazują związków tego typu, oprócz nazwy przełomu, istotnego dla królestwa ze względów strategicznych – brzmi ona Onidros i jest anagramem słowa sordino (tłumik) oraz nazwy jeziora Nelos, będącego anagramem części włoskiego solenne (uroczyście).

Klucz interpretacyjny

Powyższe wskazówki są objaśnieniem, pozwalającym pełniej dostrzec relacje, jakie zachodzą w świecie Arstonaroth oraz pomiędzy jego mieszkańcami. Bez ich znajomości całość również jest zrozumiała, jednak dzięki nim splot wydarzeń i reguły rządzące zachowaniem postaci zyskują dodatkowe możliwości interpretacji.

Zdrada, zakłamanie i fałsz obecne są w królestwie od samego początku, zostały do niego wprowadzone razem z mieszkańcami Królestwa Stonarii. O ile jednak początkowo wpływ Suonora łagodził oddziaływanie tych cech, podobnie jak konieczność połączenia sił przeciw wspólnemu wrogowi, to z biegiem czasu zaczęły się ujawniać w charakterach bohaterów i odbijać w stosunkach panujących na dworze (nie bez znaczenia jest fakt, że ród Ottarchów, mimo że przyjął miano od dwóch pozostałych królestw, wywodził się ze Stonarii). Dlatego też jakikolwiek możliwy scenariusz, który mógłby się rozegrać w Arstonaroth, za każdym razem zmierzałby do zachwiania harmonii i równowagi.

Pomimo że wszystkie postaci i wydarzenia z opowiadania nie zostały bezpośrednio przeniesione do tekstów bądź ich rola została ograniczona, obecność i znaczenie większości z nich zostały oddane poprzez muzykę. Dlatego też całość może być odbierana dosłownie, bez wgłębiania się w warstwę znaczeniową, lub – zgodnie z zamierzeniem twórców – jako opowieść wyjątkową o tyle, że uzupełniono ją muzyką, w której w poszczególnych momentach konkretne instrumenty mają spełniać określone zadania, nawet jeśli pozornie wydają się być dobrane przypadkowo – tylko ze względu na estetykę brzmienia.